چند روز پیش که به استخری نزدیک منزل رفته بودم، دو تن از

عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) نیز که به آن جا آمده بودند، مشغول

گفتگو بودند. و چون آن ها در نزدیک من مشغول گفتگو بودند،

ناخودآگاه سخنان آنان که در کنار من قرار داشتند، به من نیز

می رسید. و بعلت اینکه چند وقتی است که به گنجینه های گهر بار

نیروی انسانی، تعلق خاطری یافتم، سعی نمودم تا بتوانم، حداقل

درسی از گفته های آنان بیاموزم.

فردی که مشغول صحبت بود، داشت از اتفاقاتی که برایش اتفاق

افتاده بود، از جمله اینکه در زمان تحصیل، چه مشقت هائی را تحمل

نموده، و چطوری با وجودی که علاقه ای به رشته ریاضی نداشته

است و میل خاصی به ادبیات داشته، توسط والدین خود، مجبور

به تحصیل در رشته مهندسی مکانیک شده بود، و بعد از دانشگاه

هم علیرغم خواسته خود که می خواسته در فرهنگسراها مشغول

کار شود، مشغول به کار در کارگاه ها و کارخانجات گردیده و

مدیر عامل بعضی از آنها شده است. این مطالب را

به صورت کاملاً رنگی و بدون خش و کاملاً زنده و با

رزولوشن Full Hd تعریف می نمود.

همانجا سئوالاتی در ذهن من نقش بست، که براستی یادآوری

اینگونه خاطرات چه سودی در این سن دارد؟

با گفتن این خاطرات تلخ، به دیگران، به دنبال چه چیزی هستند؟

آیا گفتن این خاطرات، آن هم تا بدین حد، رنگی و زنده، مشکل

و مسأله ای را حل می نماید؟

آیا گفتن این خاطرات، به اصطلاح بعضی ها، ما را سبک

می نماید و دیگر این خاطرات از وجود ما خارج خواهد شد؟

به همین خاطر در این مقاله قصد داریم پاسخ این سئوالات را که

مسلماً جواب آنها هم اکنون در ذهن شما نیز نقش بسته است،

مورد بررسی قرار دهیم.

چرا یادآوری خاطرات بد در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی)

زیان آور است؟

با گفتن این خاطرات، چهره فرد، کامل به هم رفته و تمام زجر و

سختی هائی را که کشیده بود، مجدداً بصورت زنده و آنلاین درک

می کرد و بدن متوجه نمی شود که این مربوط به خاطرات است،

بلکه چون تمام حس آن موقع را دارد، بدن مجدداً باز همه آن

سختی ها و نگرانی ها را مجدداً تجربه می کند.

به نظر شما، یادآوری و درک مجدد این تجربه، نفعی در این

دوران دارد؟

مشخص است که جواب منفی است، زیرا در این دوران که بسیاری

از این عزیزان خود را برای دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) آماده

ننموده و تحمل بدنی و قوای بدنی آنان کاهش یافته، دورانی است

که بدن نسبت به قبل، که سن جوان تر بود، آمادگی کمتری دارد و

دیگر تحمل خیلی از ناراحتی ها را ندارد، و باید بدن خود را کمی

آسوده تر نمائیم.

شخصی مشغول نفرین فرد دیگری بود و همش خدا را قسم

می داد که خدا این کار را در حق آن یکی انجام دهد. یکی آمد و

گفت، حالا آمدیم و خدا خواست به یکی از درخواست های تو

جواب بدهد. بهتر نیست که بجای اینکه برای دیگری نفرین نمائی،

دعائی در حق او یا حق خودت نمائی که در صورت اجابت،

برای او یا خودت بهتر شود. به فرض که با نفرین او، طرف

مقابل نابود شد، چه سودی به حال تو دارد؟ وضع تو بهتر از

این نخواهد شد. او خواهد رفت و فرد دیگری جای او را خواهد

گرفت. اما اگر دعا کنی که حداقل او اصلاح شود، با اصلاح

شدن او، مسائل تو نیز حل خواهد شد.

بر اساس همین اصل، بهتر است که در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) بجای اینکه از خاطرات بد در زندگی استفاده نمائیم

و مرتب بدن را در معرض تجربه استرس و ناراحتی مجدد نمائیم،

از اینهمه خاطرات خوب در زندگی استفاده نموده و از آنها نام

برده و لذت آن لحظات را مجدداً تجربه نمائیم.

زیرا بدن متوجه نمی شود که خاطرات مخصوص گذشته است، و

چون احساس همان احساس است، اگر خاطرات خوب باشد، بدن

مجدداً آن لذت و شادی و افتخار را مجدداً تجربه نموده و حال

عمومی انسان خیلی بهتر می شود.

با خاطرات بد در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) چگونه باید

برخورد نمائیم؟

حال میدانیم که نباید خاطرات بد را به یاد آوریم، اما به این همه

خاطرات بد و ناگواری که در زندگی بوده و اتفاق افتاده چه کار

کنیم؟

آیا می شود آنها را نادیده گرفت و فراموش نمود؟

شاید اکثراً این امر برایشان میسر نباشد، و خاطرات بد، به قول یکی

از اساتید، همیشه در گوشه ای از ذهن ما قرار دارد.

البته بعضی از خاطرات بد در زندگی وجود دارد که علیرغم آنکه

در آن زمان، بسیار بد و ناگوار بوده است، هم اکنون از نکات خوب

و بامزه و با خنده و شادی، مطرح می شود و خود ما نیز از شادی

آن بی بهره نمی شویم در صورتی که در همان لحظه، شاید بدترین

خاطره ما بوده است. مثل اینکه در سر کلاس کاری کرده باشیم و

همه خندیده باشند، و به خاطر همان کار، تنبیه شدیدی هم از معلم

و هم از طرف والدین، نصیبمان شده باشد، اما یادآوری آن خنده

بچه ها، همه سختی و زجر تنبیه های دیگر را از بین می برد.

اما بعضی از خاطره ها، در همین زمان نیز به نظر زجر آور و

ناراحت کننده است.

حال ما چگونه اولاً کاری کنیم که این خاطرات بد به ما آسیب

نرساند. و دوماً آنکه کاری کنیم که از ورود خاطرات بد به

ذهن مان خوداری نمائیم؟

اولین کاری که باید انجام داد آن است که در درون همه خاطرات

ما، همیشه درس هائی برای ما بوده است، و تلاش نمائیم که در

درون هر خاطرۀ بد، درس نهفته آن را دریابیم. به همان داستان اول

برگردیم. فردی که مشغول صحبت بود، از این صحبت به میان

می آورد که علیرغم علاقه شدید ایشان به ادبیات، والدینش مجبور

نمودند که ایشان در یکی از رشته های ریاضی درس بخواند و

با ورود به دانشگاه، مهندسی رشته مکانیک دانشگاه تهران را

با موفقیت پشت سر گذاشته است.

حال اگر این فرد بجای اجبار خانواده، به این فکر کند که آفرین

به من، که علیرغم اینکه به رشته ای علاقه نداشتم، به چه خوبی

این درسها را پشت سر گذاشتم و موفق شدم مهندسی خود را

دریافت نمایم. یا اینکه اگر در هر کاری علیرغم میل خود وارد

شود، می توانم آن کار را با موفقیت به پایان برسانم. این ها همه

درس هائی است که من همان موقع از گفته های این پیشکسوت

(بازنشسته) دریافت نمودم. اما اگر من بودم، حس شادی و

خوشحالی داشتم، در صورتی که این عزیز، در موقع تعریف

نمودن، تمام حالات چهره، فقط سختی های مسیر را نشان میداد.

یا اگر می توانید، برای آن خاطرات بد، داستان جدیدی بسازید.

چطوری باید از بروز خاطرات بد در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) جلوگیری نمائیم؟

در صورتی که به قسمت قبلی عمل شود، دیگر خاطرات بد، فرد

را آسیب نمی رساند، زیرا که با یادآوری خاطرات بد، درس های

نهفته در آن نیز نهان شده و حال فرد را متحول می نماید و به

سمت خوبی و شادی هدایت می نماید.

و مورد بهتر اینکه، بجای اینکه از خاطرات بد در صحبت ها

استفاده شود، از خاطراتی خوبی که در زندگی کم نداریم استفاده

نمائیم.

در هر مورد از خاطرات خوب، شادی و نشاط هماهنگ و همراه

خواهند شد.

به امید اینکه، دیگر عزیزان و نور چشمان پیشکسوت(بازنشسته)

از گفتن خاطرات بد خود به یکدیگر بدون اعلام درس های نهفته

در آن اجتناب نمایند. و بتوانند شادی و نشاط و سلامتی را به

خود خانواده خود، هدیه نمایند.

در صورتی که این مقاله برای شما مفید بود، آن را به دیگران

عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

شادی با لذت تندرستی چیزی است که بسیاری از ما و عزیزان

پیشکسوت(بازنشسته) به آن نیاز داریم.

امروز روز آخر ماه مبارک رمضان است، و فردا عید سعید فطر

است و همگان شاد و شادمان از یک ماه روزه داری و اطاعت

خداوند متعال هستند. با خود گفتم چه خوب است که شادی را

همراه با تندرستی داشته باشیم و از هر دو لذت ببریم.

بنابر این در این مقاله بر روی داشتن شادی، با لذت تندرستی

پرداخته و آن را مورد بحث و بررسی قرار می دهیم.

لذت تندرستی چیست؟

لذت تندرستی یعنی لذت بردن از سالم بودن و احساس سلامتی

کردن. آنچه می خورید، اِسترس (اضطراب)، خواب، سیگار

کشیدن، مشروبات الکلی و مواد مخدر از عواملی هستند که

بر تندرستی شما تاثیر می گذارند.

تندرستی شما به رضایت از خود، خوش بودن شما با اطرافیان

و اینکه احساس کنید زندگی تان دارای ارزش و مفهوم است،

بستگی دارد.

آیا تا کنون مقاله سطح انرژی در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی) را مطالعه نموده اید؟

چرا لذت تندرستی در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) برای

ما مهم است؟

تندرستی در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) از آن جهت مهم

است که در این دوران بر خلاف عقیده بسیاری از گنجینه های

نیروی انسانی، کارهای بسیاری برای انجام دادن وجود دارد

و اطرافیان و از جمله خانواده نیاز دارند که از وجود سراپا

تجربه عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) استفاده نموده و از تخصص

و مهارت هایش در کارهای روزانه و حل مسائل استفاده نمایند.

حال اگر این فرد(پیشکسوت(بازنشسته)) با قبول بیماری

افسردگی، بیماری های دیگر را با آغوش باز پذیرفته باشد و

بدن خود را در معرض هجوم بیماری ها قرار داده باشد، مطمئناً

اطرافیان بجای اینکه از وجود گهربارشان استفاده لازم را ببرند،

مدام باید به فکر تعویض پزشکان و بیمارستان های مختلف باشند

تا بتوانند راه چاره ای برای رفع این بیماری ها که با آغوش باز

از طرف فرد بیمار به سمتش هجوم برده اند، چاره ای بیندیشند.

اما اگر فرد پیشکسوت(بازنشسته) خود مراقب وضعیت جسمانی

و روحی خود باشد و با انجام راه کارهای ذکر شده در کتاب

“الهی پیر شی” و نیز راه کارهای اجرائی دیگر، از جسم و روح

خود به خوبی محافظت نموده باشد و در این دوران، تندرست،

شاداب و نیرومند باشد، علاوه بر اینکه نقطه اتکاء بسیاری از

خانواده خود می باشد، می تواند برای خود نیز لذت شادی، نشاط

همراه با سلامتی را به خوبی تجربه نماید و از نعمت های بیکران

روزگار استفاده نماید.

عزیزان گنجینه نیروی انسانی که در این دوران لذت تندرستی را

به خوبی حس می نمایند، خانواده ای همراه و صمیمی با خود

داشته و لذت بودن در جمع را به اطرافیان خود نیز هدیه

می نمایند.

 پیشنهاد می شود برای اینکه ادامه مقاله برایتان بهتر

درک شود، مقاله مسئولیت زندگی در دوران پیشکسوتی

را مطالعه نمائید.

چگونه می توان لذت تندرستی را همراه با شادی در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی) را تجربه نمود؟

در اینجا با دو دسته از عزیزان روبرو هستیم. دسته اول،

عزیزانی هستند که در همین دوران نیز لذت تندرستی را

به خوبی درک نموده و هم اکنون نیز از این لذت کاملاً

بهره مند هستند و شما که در حال مطالعه این مقاله می باشید

به خوبی می توانید آن لذت را به همراه حس خوبی که این

پیشکسوتان(بازنشستگان) دارند را درک نمائید.

برای این دسته از عزیزان فقط توصیه می شود که با همین

سبک زندگی و با همین روحیه، ادامه زندگی خود را برای

رسیدن به مرز 120 سالگی که در تحقیقات برای میانگین

عمر در سالهای آینده در نظر گرفته شده است، آماده نمایند.

اما برای دسته دوم از گنجینه های نیروی انسانی که متأسفانه

اکثراً خود را فراموش نموده اند و در حال حاضر با انواع و

اقسام بیماری ها دست و پنجه نرم می نمایند، توصیه های

ذیل مطرح می گردد:

مهمترین مسئله ای که اینجا وجود دارد این است که مسئولیت

کل زندگی و وضعیت خود را قبول نمائیم و بدانیم که چنین

وضعیتی توسط هیچ فرد، یا هیچ گروه و هیچ محیطی به ما

تحمیل نشده است، بلکه این شرایط نتیجه انتخاب های خود

ما می باشد.

مشخص است که در زمانی که دانشجوئی درس نمی خواند،

مسلماً نمی تواند نمره بالا و قبولی در آن درس را انتظار

داشته باشد، به همین شکل است، کسی که سبک زندگی

نامناسب داشته است، نیز نمی تواند انتظار داشته باشد که

در سنین بالا، با مسائل و بیماری های مختلف دست به

گریبان نباشد.

پیشنهاد می شود مقاله کیف های خود را زمین بگذارید.                

راه کارهای استفاده از لذت تندرستی در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی):

پیشنهاد اول این است که بپذیریم که تمام شرایط را، خود ما

انتخاب و به زندگی خود وارد نموده ایم.

بعد از قبول مسئولیت، باید به خودمان تعهد بدهیم که در زمانی

مشخص و واقعی، این شرایط را به بهترین شکل ممکن تغییر

می دهیم.

سپس شروع به تغییر سبک زندگی خود نمائیم. این تغییر سبک

زندگی می تواند:

ورزش: حداقل نیم ساعت در هر روز و  حداقل سه روز

در هفته.

تغذیه مناسب: نسبت به تغذیه و مواد غذائی که استفاده

می نمائیم، مطالعه بیشتر نموده و از استفاده از موادی که

طبیعی نیستند و برای بدن ما مفید نیستند، خودداری نمائیم.

جلوگیری از ورود افکار منفی: از ورود افکار منفی به ذهن،

شدیداً خودداری نمائیم، و در هر مسئله و اتفاقی، حتماً به دنبال

موارد مثبت آن و مزایائی که آن اتفاق و مسئله برای ما دارد،

متمرکز شویم.

عطوفت با اطرافیان: با اطرافیان خود مهربان باشیم و همه را

به همان صورتی که هستند قبول نمائیم و سعی در عوض

نمودن آنها ننمائیم.

خارج نمودن کینه از ذهن و بدن: کینه ها را کلاً از بدن

خارج نمائیم و اجازه ندهیم، هیچ گونه

کدورت و ناراحتی در وجود ما جا خوش نماید.

لذت بردن از همه چیز: سعی نمائید از کلیه چیزهای اطراف

خود، و محیط پیرامونی، انسان های اطراف، لذت ببرید و

حس خوبی نسبت به همه آنان داشته باشید.

امید است که با انجام موارد بسیار ساده بالا، بتوانید شادی همراه

با لذت تندرستی را به خوبی حس نمائید.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

بعد از آشنائی با اولین سطح از ارتباطات که رابطه با خود

بود، نوبت به دومین سطح از ارتباطات می رسد که آن

ارتباط با محیط است.

عزیزان بازنشسته ای که می توانند خوب و درست با محیط

اطراف خود، ارتباط برقرار نمایند و لذت وشادی را از محیط

دریافت می دارند، زندگی خوب و سلامتی را نیز می گذرانند،

زیرا که می دانند محیط اطراف به چه حدی می تواند به آنان

انرژی بدهد و با آن انرژی می توانند بر بسیاری از مسائل و

مشکلات فائق آیند.

اما مثل همیشه، باز برخی از این عزیزان وجود دارند که

همیشه در هر محیطی که می رسند، بدون اینکه از آن استفاده

لازم را ببرند، تنها در پی درک سختی ها، مسائل و مشکلات

بسیار طاقت فرسای دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) می باشند.

یادم می آید زمانی به خانه یکی از عزیزان پیشکسوت(بازنشسته)

که وارد می شدیم، ایشان همیشه، کانال تلویزیون خود را روی

کانال مستند تلویزیون تنظیم نموده بود. و همیشه که ایشان را

مشاهده می کردید در حال تماشای مستندهای طبیعت بود که از

آن کانال مشغول پخش بود.

و جالب این بود که کاملاً خود را در آن محیط و در پی یافتن

زیبائیهای نشان داده شده آن بود. و لازم به ذکر نمی باشد که چه

احساس خوب و دل نشینی آن فضا و خانه را پر کرده بود، کسی

که در طبیعت، در دریا، در جنگل حتی در بیابان، بدنبال یافتن

زیبائی ها و قشنگی های طبیعت است، مطمئناً فضای دلنشینی را

نیز برای خود وخانواده مهیا و آماده می نماید و خانواده نیز از

داشتن چنین فضای خوب و گوارائی شاد و خرسند خواهند شد.

بله برای ارتباط با محیط، اول باید مهارت لازم را داشته باشیم.

ما در این مقاله بر آن هستیم که ارتباط با محیط را مورد بررسی

قرار دهیم.

چرا ارتباط با محیط در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی)

مهم است؟

بارها در مقالات مختلف، بر این نکته اساسی تأکید داشته ام که

گنجینه های گهربار نیروی انسانی اگر روابط خوبی با خود و

اطرافیان خود داشته باشند، جایگاه ویژه ای نیز در خانواده و

اطرافیان خود خواهند داشت و بسیاری از مسائل آنها نیز

بصورت خودکار حل خواهد شد.

لکن اگر این مهارت و توانائی (ارتباط با خانواده و اطرافیان)

وجود نداشته باشد، همین می تواند ریشه بسیاری از مسائل فعلی

و آینده آنها را به دنبال داشته باشد.

این مهارت ها، در ارتباط با محیط نیز به خوبی خودنمائی

می نماید.

و باید برای یک سری از سئوالات مربوطه پاسخ لازم را

داشته باشیم؟

1-     چقدر از حواس پنج گانه خود در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) استفاده می نمائیم؟

2-     چگونه از این حواس در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی)

استفاده می نمائیم؟

3-     و این استفاده از حواس پنج گانه در این دوران، چه

نتیجه ای برای ما دارد؟

پاسخ به این سئوالات می تواند، کمی ما را به اینکه حواس

پنج گانه نیز برای ارتباط با محیط برای ما در نظر گرفته شده

است، متوجه و حساس نماید.

و کسانی که مهارت ارتباط با محیط را ندارند، این ارتباط و

لذت و احساس را از خودشان سلب می نمایند.

مثلاً کسی که نمی تواند، از محیط پارک و فضای سبز استفاده

لازم را ببرد، امکان حضور خود را نیز در این فضاها، محدود

می نماید.

چطوری می توان ارتباط با محیط را در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) بهبود بخشید؟

در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) باید به یکسری از مسائل

توجه لازم مبذول گردد:

از آن جمله می توان به اینکه:

–        چه چیزی می بینید؟ آیا اجازه می دهید هر چیزی که

اتفاق می افتد را شما ببینید، یا اینکه در بعضی از مواقع،

بخاطر اینکه مسئله یا مشکلی در آینده برای شما ایجاد نشود،

از دیدن بعضی از اتفاقها، خودداری می نمائید.

–        چه چیزی می شنوید؟ آیا باز اجازه می دهید که هر صدا

و نوائی به گوش های شما وارد گردد؟ با باز از ورود بعضی از

نواهای مزاحم و دردسر دار، به گوشهای خود، جلوگیری

می نمائید. آیا به دنبال شنیدن غیبت و تهمت از دیگران می باشید

یا خیر؟ یا اینکه طوری برخورد نموده اید که تنها خوبی های

دیگران در نزد شما بازگو می گردد؟

–        چه بوئی حس می کنید؟

–        چه سطوحی را لمس می نمائید؟

–        چه طعمی را می چشید؟ دقیقاً باید به این نکته توجه

لازم را داشته باشید که تغذیه نادرست، نیز ارتباط نادرست

با محیط است، و برای سلامتی ما بسیار مضر است.

–        چه حسی را تجربه میکنید؟ آیا فقط اجازه می دهید،

احساس های بد و ناگوار(غم، ناراحتی، افسردگی و…) را

تجربه نمائید یا اینکه سعی می نمائید، به احساس های قشنگ

(شادی، نشاط، موفقیت، لذت و …) اجازه ورود به بدن را

صادر نمائید؟

ارتباط با محیط در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) را از کجا

شروع نمائیم؟

اگر ما بتوانیم در دومین مرحله از ارتباطات، به سئوالات بالا

پاسخ لازم و درستی را بدهیم و هر چیزی را که با حواس

پنج گانه خود درک می نمائیم، ببینیم که آیا آن چیز، حال ما

را بد می کند یا خیر؟

اگر حال ما را بد می کند، از ورود آن به بدن جلوگیری نمائیم.

اگر هر چیزی را بشنویم، محاسبه نمائیم که آیا برای ما فایده دارد

یا خیر؟ آنگاه دیگر اجازه شنیدن هر چیزی را به خودمان

نمی دهیم.

و هریک از حس های دیگر، باید ببینیم ورودی های هر یک،

نتیجه سازنده برای ما در پی خواهد داشت یا خیر؟ در صورتی

که نتیجه خوبی ندارد، از ورود آن جلوگیری نمائیم.

و در پایان به این نکته اشاره می نمایم که :

محیط شعور دارد، و محیط با ما حرف می زند، محیط با ما

ارتباط بر قرار می نماید.

اما خود ما انتخاب می نمائیم که با چه کیفیتی، محیط اطراف

با ما ارتباط برقرار کند؟ بوسیله بوق ها یا طبیعت

اگر این مقاله برای شما مفید بود، آن را به دیگر عزیزان

خود نیز هدیه نمائید.