نام Family Relationships in an Aging Society

است که امیدوارم مورد استفاده واقع گردد.

روابط خانوادگی در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) متأثر از روابط

هر یک از افراد در داخل خانواده می باشد.

پیری در قرن بیست و یکم

بر طبق آمار، ایالات متحده، تا سال 2050 میلادی، جمعیت

سالخورده کشور بیش از دو برابر به 88 میلیون نفر خواهد رسید،

و جمعیتی که بیش از 85 نفر می شوند، به چهار برابر 19

میلیون نفر خواهد رسید.

در حال حاضر، فلوریدا رتبه اول در ایالات متحده را در درصد

جمعیت دارد که ساکنان بالای 65 سال دارد. خانواده ها و جوامع

فلوراید، با مسائل زیادی در خصوص پیران مواجه می شوند.

برنامه پیری قرن بیست و یک دارای هشت موضوع است از قبیل:

• بهداشت و مراقبت های پزشکی

• روابط خانوادگی

• نگرانی های اقتصادی

• مراقبت از مراقبت

• تغییرات صفحه اصلی

• پیشکسوتی(بازنشستگی)

• تغذیه و رژیم غذایی

معرفی

ما با موضوعات و مسائل جدید این سنین مواجه خواهیم شد.

در تاریخ آمریکا یا جهان هرگز جمعیت سالخوردگان نسبت به

جمعیت کودکان بالاتر نبوده است.

این نشریه اتفاقاتی را مطرح می نماید که در نتیجه این اتفاقات،

تعداد افراد مسن، از تعداد کودکان بیشتر می شود. همچنین به نقش

خانواده ها و روابط بین نسلی با جامعه پیری ما نگاه می کند.

برای مثال، چگونه نیروی کار کوچکتر با یک جامعه پیشکسوت

(بازنشسته) بزرگتر مقابله کند؟ نقش خانواده در مراقبت از بیش از

یک نسل از بزرگان چیست؟ خانواده های مدرن چگونه تصمیم می گیرند

منابع را با والدین سالخورده و والدینشان توزیع و به اشتراک بگذارند؟

نقش خانواده

اکثر ما تمام زندگی خود را در بستر خانواده زندگی می کنیم.

خانواده ما منابع مهم ما را برای کمک به ما به استقلال به عنوان

فرزند می آموزد و به عنوان بزرگسالان مسن تر باقی می ماند.

در طول زندگی ما تبادل کمک و پشتیبانی در خانواده بصورت مبادلات

انجام می شود. این مبادلات می تواند شامل مراقبت های جسمانی و

فیزیکی و همچنین حمایت مالی باشد.

به عنوان نیاز به حمایت افزایش می یابد خانواده برای افراد مسن اهمیت

بیشتری پیدا می کند. با این حال ما باید به یاد داشته باشیم که فرد سالخورده

و خانواده همه بخشی از یک جامعه بزرگتر است. جامعه بر منابع و

خدمات در دسترس برای افراد مسن و خانواده هایشان تأثیر می گذارد.

دو حالت، نسل و گروه، اغلب در بحث پیری استفاده می شود.

این اصطلاحات به توضیح جنبه های خانوادگی و اجتماعی پیری

کمک می کند.

ما از اصطلاح نسل برای درک تاثیر پیری بر خانواده استفاده می کنیم.

یک نسل یک گروه از افراد در همان مرحله در خط خانواده است.

در یک خانواده، کودکان، والدین، پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگ

و مادربزرگ ها نسل های مختلف را نشان می دهند.

افرادی که در همان نسل هستند، معمولا نقش ها، مسئولیت ها و

انتظارات همان نسل را دارند. به عنوان مثال، کسانی که در نسل

“پدر و مادر” هستند مسئول افزایش فرزندان خود، مراقبت از

والدین و / یا پدربزرگ و مادربزرگ و مراقبت از مسئولیت های

شخصی خود. به همین دلیل است که آنها “نسل ساندویچ” نامیده می شوند.

اعضای خانواده های نسل های مختلف اغلب ایده های متفاوت در

مورد زندگی در خانواده دارند و آن چه باید باشد. ما وقتی از جامعه

صحبت می کنیم که به جای خانواده صحبت می کنیم، از همجواری

استفاده می کنیم. جامعه گروهی را تعریف می کند که در همان زمان

در تاریخ یکسان متولد شده اند.

افرادی که در یک گروه همگروه بودند،

تقریبا در همان زمان متولد شدند، بدین معنی که در طول زمان و تاریخ

با هم زندگی کرده اند. آنها ممکن است تجربیات مشترک و اغلب

باورهای مشترک را به اشتراک بگذارند.

به عنوان مثال،

“کودک بومر” (متولد بین سالهای 1946 و 1964) یک گروه است.

آنها سال های “خانواده سنتی” (مانند مادر، پدر و فرزندان) و دوران

ویتنام را تجربه کردند.

گروهی که در اوایل قرن نوزدهم متولد شده بود،

دو جنگ جهانی و همچنین رکود بزرگ را به اشتراک گذاشت.

داشتن این تجربیات مشترک، انتظارات گروهی پیری را شکل می دهد.

درگیری های بین گروه ها زمانی اتفاق می افتد که افراد از گروه های

مختلف نتوانند تفاوت های تجربیات خود را تشخیص دهند.

تغییرات در ساختار خانواده:

در دهه 1900، خانواده های ایالات متحده معمولا فرزندان زیادی داشتند.

همچنین، پدربزرگ و مادربزرگ معمولا قبل از نوه هایشان به بزرگسالی

رفته اند. این به این معنی است که ساختار خانواده مانند یک هرم با تعداد

زیادی از کودکان و والدین و پدربزرگ و مادربزرگ بسیار کم است.

با این حال، در قرن 20، مدل خانواده بیشتر شبیه یک مستطیل یکطرفه است.

نسل های دیگر در همان زمان در همان زمان زنده هستند. خانواده ها فرزندان

کمتری دارند، اما پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگ و مادربزرگ بزرگتر

زندگی می کنند.

تا سال 2030 بمب ها پدربزرگ و مادربزرگ خواهند بود.

این به این معنی است که بالای هرم کاملا گسترده خواهد بود

و والدین و کودکان کمتری خواهند داشت.

درک تاثیر این تغییرات برای خانواده ها و جامعه اهمیت دارد.

اعضای بیشتری در نسل های قدیمی ممکن است به خانواده ها کمک

کنند تا فرزندان را افزایش دهند. اما اعضای قدیمی ممکن است نیاز

به مراقبت و پشتیبانی داشته باشند. سیاستگذاران باید این تغییرات را

در نظر بگیرند که برای مدارس و مراقبت های بهداشتی برنامه ریزی

می کنند.

روابط بین نسلی

همه ما تصویر ایده آل از خانواده را که اغلب به وسیله رسانه های

تصویری نشان داده می شود دیده ایم. در تلویزیون، اعضای خانواده

به ندرت استدلال می کنند. و هنگامی که آنها انجام می دهند، مشکلات

پیش از پایان برنامه حل می شوند. در زندگی واقعی، اعضای خانواده

اغلب مخالف هستند گاهی اوقات ممکن است تصمیم بگیرند خانواده

را به طور کامل ترک کنند. اغلب اختلاف نظرها بین افراد نسل های

مختلف است.

روابط میان فرزندان و والدین آنها، والدین و پدربزرگ ها و

مادربزرگها، یا کودکان و پدربزرگ و مادربزرگشان، روابط بین

نسلی نامیده می شود.

نسل ها در خانواده های مختلف متفاوتند. برخی از آنها به لحاظ

احساسی نزدیک هستند، در حالی که دیگران به لحاظ احساسی دور

هستند. بعضی از خانواده ها زمان زیادی را صرف می کنند،

در حالی که بعضی دیگر به ندرت یکدیگر را می بینند.

محققان به سه بعد تعاملات بین نسلی نگاه می کنند تا خانواده ها

را بهتر درک کنند: 1) نزدیکی عاطفی، 2) فراوانی تماس،

3) حمایت اجتماعی.

با استفاده از این سه بعد، پنج نوع روابط بین نسلی در خانواده ها

مشاهده می شود:

• نزدیک تر شدن: خانواده ها به لحاظ احساسی نزدیک هستند و
  ارتباط مکرر با یکدیگر دارند. اگر آنها با هم زندگی کنند، اغلب
  یکدیگر را می بینند. اگر آنها دورتر از هم زندگی کنند، با تلفن های
  مکرر، ایمیل ها یا حروف، با احساسات عادت دارند. این خانواده ها
  از نسل ها مراقبت می کنند. 

• جامعه شناسی: خانواده ها در طول نسل به لحاظ احساسی نزدیک
  هستند و ارتباط مکرر با یکدیگر دارند. آنها کمتر به مراقبت از
  یکدیگر کمک می کنند. 

• خودکفائی: خانواده ها خود را به عنوان احساسات نزدیک توصیف
  می کنند، اما اغلب بازدید نمی کنند و ممکن است دور از یکدیگر
  زندگی کنند. آنها به دیگران تکیه می کنند تا به مراقبت از اعضای
  خانواده کمک کنند. 

• اجباری: خانواده ها اغلب یکدیگر را می بینند و از نسل ها حمایت
  می کنند. این خانواده ها احساسات خاصی از خود نشان نمی دهند
  اما در صورت لزوم مراقبت و پشتیبانی می کنند. 

• جداگانه: خانواده ها به طور احساسی نزدیک نیستند، اغلب یکدیگر
  را نمی بینند و حمایت و یا مراقبت از یکدیگر را ارائه نمی کنند. 

حمایت اجتماعی

افراد سالمند اغلب به اعضای خانواده کمک می کنند. آنها ممکن است

نیاز به کمک به نیازهای زندگی روزمره به علت بیماری مزمن یا در

طول بحران داشته باشند. کودکان بزرگسال ممکن است احساس قوی و

مسئولیت پذیری نسبت به والدین سالم خود داشته باشند. بسیاری از

کودکان بالغ، به رغم زمان، فاصله یا مسابقات، مراقبت از مراقبت می کنند.

کمک به بزرگسالان سالمند حمایت اجتماعی می شود. اعضای خانواده

چهار نوع اساسی حمایت اجتماعی را ارائه می دهند:

• ابزار: کار خانه، حمل و نقل، خرید و مراقبت شخصی.

• عاطفی: اعتماد به نفس، آرامش، اطمینان، و گوش دادن به مشکلات.

• اطلاعات: مشاوره در جستجوی درمان پزشکی، ارجاع به آژانس ها،
  به اشتراک گذاشتن اخبار خانوادگی.

• مالی و مسکن: کمک به پرداخت صورتحساب، به اشتراک گذاری یک خانه.

ما می دانیم که خانواده ها برای کمک به افراد مسن و افراد معلول

که در جامعه زندگی می کنند بیشتر کمک می کنند. اعضای خانواده

و افراد مسن اغلب آن را ترجیح می دهند.

دو روش برای درک اینکه چگونه بزرگسالان سالمند کمک می کنند

وجود دارد: 1. اصل مبادله مدل 2.وظیفه خاص

اصل مبادله

اصل تعویض توصیف نظم است که در آن افراد مسن تر انتخاب کنندگان

مراقبت خود را انتخاب کنید. بزرگسالان متاهل ترجیح می دهند از

همسرانشان کمک بگیرند. اگر یک همسر در دسترس نیست یا قادر

به کمک نیست، آنها در کنار فرزندان و سایر بستگان خود قرار می گیرند.

دوستان و همسایگان با رانندگی، برداشتن مواد غذایی و داروها و بررسی

افراد مسن کمک می کنند. بزرگسالان سالخورده به عنوان حرفه ای به

عنوان آخرین راهکار تبدیل می شوند.

اصل وظیفه خاص          

مدل خاصی از کار بیان می کند که وظایف مختلف نیاز به کمک افراد

مختلف دارد. به عنوان مثال، همسران و اعضای نزدیک خانواده نوعی

کمک را فراهم می کنند که نیاز به مقدار زیادی وقت و انرژی دارد.

آنها همچنین وظایف شخصی مانند حمام را انجام می دهند.

دوستان و همسایگان به کارهای اداری کمک می کنند، حمل و نقل و

فعالیت های تفریحی را ارائه می دهند. حرفه ای ها فقط زمانی تماس

می گیرند که وظایف حمایت اجتماعی از زمان بسیار زیاد، بسیار فنی

یا خیلی دشوار می شود.

در صورتی که زمان لازم برای کمک به حرفه ای باشد، خانواده ممکن است

مجبور به تنظیم نهادینه شدن، مانند یک خانه سالمندان شود. این انتخاب تنها

زمانی صورت می گیرد که افرادی که در اصل تعویض شناسایی شده اند

دیگر قادر به ادامه مراقبت در خانه نیستند.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

چرا واقعاً بعضی وقتها، نمی خواهیم از خواب بیدار شویم؟

شب چهارشنبه به اتفاق یکسری از دوستان، به منظور

 افزایش توان بدنی و نیز اندکی کوهپیمائی، به امامزاده

شکرآب رفتیم، و در آنجا بعد از کمی استراحت، دوستان

یکی از کوهنوردانی که سابقه طولانی در کوهنوردی و

صحره نوردی داشت، را با توجه به اینکه می دانستند در

خصوص توانمندسازی عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) فعالیت

می نمایم و در این خصوص نیز از بهبود فردی استفاده

فراوانی می نمایم، به سمت اینجانب هدایت نمودند

تا بلکه کمی از افسردگی ایشان را با توصیه هایم بکاهم.

البته آنها نمی دانستند که خود بودن در کوه و طبیعت،

بزرگترین داروی ضد افسردگی و ضد بیماری است،

برای آنهائی که می خواهند از این کوه و طبیعت استفاده

لازم و بهینه را بنمایند.

به قول یکی از اساتید معظم من، جناب آقای امیر مهرانی،

میفرمودند، راه حل باید توسط خود فرد بوسیله سوالاتی

که ازشون میپرسی ارائه گردد، وگرنه راه حلی که شما

به هر فردی ارائه می نمائید، راه حل شماست و شما باید

برای انجام آن نیز به دنبال او راهی شوید، اما اگر راه حل

توسط خود فرد باشد، راه حل احتمالاً انجام خواهد شد.

مذاکره با کوهنورد:

پس از ساعتها صحبت کردن و اینکه الان حدود 13 ماه

است که از فوت همسرش میگذرد و هنوز نتوانسته

خودش را ببیند و علیرغم اینکه بقول خودش خیلی ها

این مسئله را به ایشان یادآوری نمودند اما سخت است

که غیر از همسرش فرد دیگری را ببیند، بالاخره به این

نتیجه رسیدم که این عزیز گرامی، خودش را به خواب زده

و نمیخواهد خود را از خواب بیدار نماید و به سراغ زندگی

خودش برود.

بخاطر همین، در این مقاله بر آنم این موضوع را مورد بحث

و بررسی قرار دهم.

با ما همراه باشید.

پیشنهاد می شود، مقاله انکار را نیز مطالعه نمائید.

خواب بودن، یا به خواب زدن، مسأله این است؟

از قدیم یک ضرب المثل داشتیم که می گفتند شما

می توانید کسی را که خواب است از خواب بیدار نمائید،

لکن به هیچ عنوان نمی توانید کسی را که خودش را به

خواب زده، از خواب بیدار نمائید.

به این خاطر کسی که خواب است، با صدا کردن و

احتمالاً کمی تکان دادن می توان بیدار نمود، اما کسی

که خود را به خواب زده، چون بیدار است، هر چی که

صدایش کنید و یا تکانش دهید، به هیچ عنوان بیدار

نخواهد شد.

چرا بعضی افراد دوست دارند که خود را به خواب بزنند؟

گاهی اوقات خواب ماندن، و اینکه دیگران فکر کنند که

شما در خواب هستید، برای برخی افراد(در فکر آنها) یک

سری از امتیازات را به همراه دارد.

مثلاً در همین مورد کوهنورد، فرد اگر قبول کند که باید

به خودش بیشتر توجه نماید و پس از 13 ماه، باید زندگی

جدیدی را آغاز نماید و فرد جدیدی را به زندگی خود وارد

نماید، باید مسئولیت جدیدی را تقبل نماید، اما هم اکنون

با اعلام اینکه نمی توانم همسرم را از یاد ببرم، خود را

به خواب زده است.

ما که هیچ موقع اعلام نمی کنیم که ایشان همسر

وفادار خود را فراموش نماید، لکن تنها این مورد را به

ایشان گوشزد نمودیم که باید به فکر خودش باشد و

برای آسایش و رفاه خودش که به گفته خودش به

مدت 13 ماه بوده از آن بی بهره بوده است، بیندیشد.

حال خواب، چه ربطی به عزیزان پیشکسوت

(بازنشسته) دارد؟

مَثَل این کوهنورد، مَثَل تعدادی از عزیزان پیشکسوت

(بازنشسته) است که پس از دریافت حکم و به جهت

اینکه دیگر مسئولیتی ندارند، به هیچ کاری اقدام

نمی نمایند و زمانی که به آنها گفته می شود،

باید به فکر خود باشید و حرکتی داشته باشید و

فعالیت جدیدی را آغاز نمائید، با اعلام اینکه ما

حداقل 30 سال کار کردیم و هم اکنون موقع استراحت

ما است، از قبول مسئولیت جدید زندگی و اینکه باید

منبع درآمد جدیدی برای خود، و نیز مسئولیت اینکه

باید تخصص، دانش و مهارت خود را در اختیار دیگران

قرار دهند، طفره می روند و خود را از قبول مسئولیت

معاف می دارند.

در یکی از کلاسهائی که اینجانب به خاطر بهبود فردی،

ثبت نام نمودم، استاد به من گوشزد نمود که شما

مسئولیت تغییر وضعیت تمام عزیزان پیشکسوت(بازنشسته)

را به عهده ندارید، تنها مسئول تغییر وضعیت گنجینه های

نیروی انسانی هستید که خودشان تمایل به تغییر دارند

و در مقابل تغییر مقاومت نشان نمی دهند.

مقاله خدمت به خود در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) را از دست ندهید.

چطوری می توان افرادی که دوست دارند،

خود را به خواب بزنند، بیدار نمائیم؟

كسي كه به خواب رفته را مي توان با نهيب بيدار كرد،

اما كسي كه خود را به خواب زده و بيداري را به مصلحت

نمي داند، به يقين هشدار نمي پذيرد و پند و اندرز

نمي گيرد. بايد چشم «خواب زده»ها را از تظاهر

به خواب آلودگي پشيمان كرد.

سرپرست هر خانواری، هر چند که پیشکسوت(بازنشسته)

شده باشد، افراد آن خانواده و گذشته و حال آنها را

می داند و اعمال و رفتار آنها را به طور مرتب رصد می کند

و واضح است که برای آینده فرزندان خود برنامه دارد و

خواهان پیشرفت و رفاه و آسایش اعضای خانواده است،

لکن اگر این فرد خود را به خواب بزند و خود را با یک حقوق

پیشکسوتی(بازنشستگی) و برنامه های صندوق ها و

کانون های بازنشستگی، قانع نماید، فردی است که خود

را به خواب زده، و نمی خواهد از خواب ناز بیدار شده و

مسئولیت زندگی را همانند گذشته به عهده بگیرد.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) بهینه است که بجای رفتن به بیمارستان

به بهبودستان برویم.

و بجای اینکه از داروهای شیمیائی و … استفاده نمائیم،

از داروهای ذاتی داخل بدن خود استفاده نمائیم.

شاید این جملات برای شما، بسیار جای تعجب داشته باشد،

لکن از زمانی که در این حوزه وارد شدم، بسیاری از

عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) را یافتم که نیاز به بیمارستان

نداشتند، بلکه تنها نیاز به بهبودستان دارند و باید خود را

بازسازی روحی نمایند تا بتوانند مجدداً به زندگی خود بازگردند.

پیشنهاد می شود، مقاله جوان بودن قلب در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) را نیز مطالعه نمائید.

بیمارستان چیست؟

بیمارستان در لغت نامه دهخدا به شکل ذیل تعریف شده است:

خانه وعمارتی که سلاطین در بعضی شهرها بسازند و بیماران

را آنجا طبیب دیوانی معالجت نماید و آن را بیمارسان و مارستان نیز گویند.

بهبودستان چیست؟

بهبودستان را با توجه به معنی بیمارستان می توان خانه و عمارتی

نامید که افراد در آنجا، بجای استفاده از داروهای شیمیائی و ..

از تکنیک های مخصوص استفاده نموده و خود را مجدداً بازسازی

می نمایند و سلامتی و شادابی خود را باز می یابند.

مقاله قایق زندگی را نرم و سبک به جلو برانیم را نیز مطالعه نمائید.

چرا بهبودستان در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) مهم است؟

 همه کادر پزشکی اعتقاد دارند، که هر داروی شیمیائی،

اثرات غیر نیز دارد.

          
با استفاده از هر داروی شیمیائی، شاید یک گوشه از بدن، یا بیماری

مخصوص به آن مرتفع گردد، لکن مشخصاً به نواحی دیگر بدن،

آسیب و زیان می رساند.

                 
به همین خاطر است که پیشنهاد این است که بجای اینکه تا گوشه ای

از بدن، دچار درد میگردد، به بیمارستان و پزشک مراجعه نمائید،

بهینه است که از داروهای ذاتی در داخل بدن، با استفاده از تحرک و

تغییر روحیه استفاده نمائیم و اجازه ندهیم که داروهای غیر داخل بدن گردد.

خبر خوش در خصوص بهبودستان.

حدود سه هفته پیش با پدری مواجه شدم که با عصا، و به کمک

اطرافیان اقدام به حرکت می کرد و زمانی که از وی جویای

احوالش شدم، اعلام نمودند که چند تا از پزشکان، دیسک کمر

او را تشخیص و به او پیشنهاد عمل جراحی را نمودند.

           
بعد از حدود 45 دقیقه صحبت با ایشان و اهداء کتاب الهی پیر شی،

به این پدر گرامی، ایشان قول دادند که کتاب را مطالعه و در جهت

سلامتی خود گام بردارند.

             
جالب اینکه در شب گذشته که از اقوام ایشان جویای حالشان بودم،

متوجه شدم که از همان شب، تصمیم جدی برای تغییر سبک زندگی

خود گرفته است و از فردای همان روز، اقدام به رفتن به استخر و

آب درمانی نموده است.

               
و اعلام داشتند که در حال حاضر علاوه بر اینکه عصای خود را

کنار گذاشته است، بلکه درد کمر ایشان نیز به مراتب بهتر گردیده است.

           
البته این خبر باعث خوشحالی بیش از حد من شد، که یک گنجینه

نیروی انسانی دیگر، نیز مجدداً به زندگی بازگشته و می توان از

تجارب و اندیشه های این عزیز پیشکسوت(بازنشسته) استفاده لازم

را ببریم.

چگونه می توان در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) به بهبودی

دست یافت؟

بهبودی فرد، زمانی که به پزشک مراجعه می نمایند، بیشتر جنبه

روانی دارد، تا جنبه های شیمیائی، زیرا تا فرد، دارو را بعنوان

درمان کننده قبول ننماید، هیچ درمانی نمی تواند، بر اوضاع جسم

مسلط گردد.

                  
ما در همین جا، می خواهیم از همین شیوه برای بهبودی استفاده نمائیم.

           
به قول استاد علیرضا سلیمی، که فرمودند بدن انسان، خود یک

کارخانه تولید داروی شبانه روزی است، کافی است دقیقاً مثل زمانی

که نیاز به داروی فیزیکی داریم، آدرس داروخانه های شبانه روزی

و داروخانه های اطراف محل سکونت را به خوبی در ذهن خود نگاه

میداریم، همانگونه در زمان بیماری و نیاز، بدانیم چگونه و از چه

قسمتی، داروی مورد نیاز خود را تأمین نمائیم.

            
کافی است در زمان بیماری، و نیاز به داروی داخلی، فقط شروع

به تحرک و فعالیت نمائیم، تا بدن خود بصورت اتوماتیک، اقدام

به تولید و ارائه داروی مورد نیاز بدن نماید.

              
بله به همین سادگی امکان پذیر است، کافی است که بخواهیم.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

         
آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.