انکار در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی)
یکی از مسائلی که در مصاحبه ها با عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) به
چشم می آمد و توجه من را به خود جلب نمود، انکار توانائی و انکار
برگشتن به سلامتی در این قشر عظیم است.
این انکار که در دوران زیبا و با طراوت پیشکسوتی(بازنشستگی)
رخ میدهد، بسیار شکننده و خرد کننده می باشد و این مسئله است که
نگارنده را در برخی از مذاکرات با گنجینه های گرانبهای نیروی
انسانی، ناکام گذاشته و آنان متأسفانه گفته های خود را مرتب تکرار
می نمودند و در زمانی که عرصه را بر خود تنگ می دیدند بجای
قبول اشتباه و رد انکار، صحنه مذاکره را ترک می گفتند.
لذا بر آن شدم که در این مقاله به این مسئله نگاهی بیندازیم.
انکار چیست؟
انکار در معنی معادل ابا، تکذیب، امتناع می باشد و به عبارتی، انکار
یعنی در عین اینکه میدانم اشتباه میکن، اما باز خودم را گول میزنم،
مانند کسی که خودش را به خواب زده، و متأسفانه به هیچ وجه چنین
شخصی را نمی توان از خواب بیدار نمود، زیرا که فرد اصلاً خواب
نیست.
انگار یعنی اینکه به خودمان فرصت دیدن واقعیتها را ندهیم. و تنها
مسائل و چیزهائی را مشاهده کنیم، که انتخاب خودمان است، نه واقعیت.
انگار یعنی اینکه به هیچ وجه خودمان را نبینیم و همیشه عوامل بیرونی
را در رسیدن ما به این وضعیت مقصر بدانیم.
چرا انکار در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) مهم می باشد؟
انکار در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) از آن جهت مهم شناخته
می شود که به فرد اجازه نمیدهد که موانع و معایب وضعیت خود
را درک و در جهت رفع آن قدم بردارد.
افراد پیشکسوت(بازنشسته) در زمانی که به ایشان گفته می شد که
شما باز می توانید با کمی تغییر در سبک زندگی، زندگی شاد و
بانشاطی را برای خود فراهم نمائید، شروع به انکار این وضعیت
نموده و در جواب اعلام می داشتند که خیر، آب رفته به جوی باز
نمی گردد. و امکان برگشتن شادی و نشاط به زندگی آنان، بعد از
رفتن، و برگشتن قوای جسمانی، بعد از تحلیل رفتن امکان پذیر
نمی باشد.
و این عزیزان متأسفانه خودشان اظهار می داشتند که دیگر فرصت
هیچ گونه عملی را ندارند و با این وضعیت باید بسازند و همیشه منتظر
وضعیت وخیم تر از وضعیت فعلی خودشان باشند.
براستی، چنین است؟ واقعاً زمانی که قوای جسمی تحلیل رفت، دیگر
برگشت ناپذیر است؟
زمانی که شادی و نشاط، از زندگی رخت بربست، دیگر امکان
بازگشت شان، به زندگی فراهم نیست؟
لطفاً چند دقیقه به سئوالات فوق تفکر نمائید و جواب این سئوالها را
برای خود معین نمائید.
اما به نظر نگارنده چنین چیزی امکان پذیر است، زیرا که درست مثل
زمانی که در کاری خسته می شوید و با مقداری استراحت، انرژی
رفته دوباره به بدن بازمی گردد، به همان صورت، می توان قوای
جسمانی را که تحلیل رفته، دوباره بازسازی و احیا نمود.
دقیقا مثل همان گونه که بر روی چندین تن از عزیزان پیشکسوت
(بازنشسته) این عمل انجام شد، و فردی که به هیچ وجه، توانائی
مسافرت رفتن و تفریح را نداشت، تنها با کمی مذاکره، اکنون، مثل
جوانی شاداب و فعال، مرتب به مسافرتهای گوناگون رفته و جالب
توجه اینکه، از مسافرت های خود، نیز عکس و فیلم تهیه می نماید.
واقعاً چه اتفاقی می افتد برای آن پیشکسوت(بازنشسته) 110 ساله(شرح
حال این عزیز در کتاب الهی پیر شی آمده است)، که تنها نیازمند مجوز
شکار از طرف دولت است، تا دوباره به تفریح خود(شکار) رفته و یادی
از دوران جوانی خود نماید.
خوب تفاوت این عزیزان، با عزیزانی که خودشان را باور ندارند در
چیست؟
تنها و تنها، انکار خودشان و توانائی های خودشان در دوران
پیشکسوتی(بازنشستگی) است که چنین وضعیت را برایشان
رقم می زند.
چطوری می توان در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) انکار را کنار
گذاشت؟
با توجه به اینکه انکار در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) می تواند
منجر به بیماری های روحی و جسمی گردد، لذا برطرف نمودن آن
بسیار مهم و حیاتی است.
فردی که خود را به خواب زده، چگونه می توان از خواب بیدار نمود؟
پاسخ مشخص است، فرد باید خودش بخواهد که بیدار شود و یا مسئله ای
برایش بوجود آید که بیدار شدنش را ضروری می نماید. مانند مشکلی
جدی برای اطرافیان، یا خودش
به همین طریق نیز فردی که دچار انکار شده است، تنها بوسیله خودش
می تواند از این دام رهائی یابد.
کافی است که بخواهد مسئولیت زندگی خودش را خودش به عهده بگیرد
و از مقصر جلوه دادن عوامل بیرونی دست بردارد. و در جهت اصلاح
عیوب و برجسته نمودن هنر و توانائی خود قدم بردارد.
دیده ز عیب دگران کن فراز
صورت خود بین و در او عیب ساز
نظامی
چه موقع باید رفع انکار نمود؟
در خصوص این معضل، هر چه سریعتر بتوانید این مسئله را از درون
خود بیرون نموده و خودتان و توانائی هایتان را ببینید و بدانید که غیر از
وقت و زمان، هر چه که از دست برود، دوباره میتوان آن را برگرداند.
بسیاری از خود کم بینی ها و مسائلی که برای هر فرد پیشکسوت
(بازنشسته) در این دوران، به صورت غیر قابل حل مطرح گردیده،
قابل حل می گردد. و زمانی که مسئله حل شود و توانائی و قدرت عودت
گردد، اوج سلامتی و شادابی و نشاط فرا میرسد.
لکن همیشه پیشگیری بهتر از درمان است.
به امید روزی که هر پیشکسوتی(بازنشسته ای) بتواند در بین اطرافیان
خود چنان نگین درخشان بدرخشد و اطراف خود را منبع نور و
روشنائی و شادابی و نشاط نماید.
ولی بختیاری
مربی و مدرس مهارتهای سلامتی و کارآفرینی پیشکسوتان(بازنشستگان)
VBAKHTYARI@GMAIL.COM
