خدمت به خود از خیلی وقت ها قبل به دست فراموشی

سپرده شده است.

دقیقاً از چه زمانی؟

از زمانی که به فرد دیگری دلبسته شده و زندگی

جدیدی را با فرد جدید، آغاز می نماییم.

از همان زمان، دیگر خود را دیدن به خاطرات پیوسته و

از آن به بعد “دیگران” جای “خود” را در ذهن و فکر 

می گیرد و اکثریت اعمال و رفتار ما به دیگران تخصیص

می یابد.

و از زمانی که در محلی(اداره، کارخانه، کارگاه، سازمان

و …) مشغول به کار و فعالیت می گردیم، فعالیت و اهداف

محل کار نیز جای اهداف شخصی را گرفته و فکر و ذهن

را به سمت خود کشیده و حتی در زمانی که با خانواده

هستیم، نیز افکار و کارهای محل کار رهایمان نمی کند.

و به زمانی می رسیم که حکم پیشکسوتی(بازنشستگی)

را در دستان ما می گذارند و ما را راهی منزل می نمایند.

در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) عده ای از عزیزان،

دیگران را از فکر و ذهن خود بیرون رانده و خود را جایگزین

آنها می نمایند و به فعالیتهای مورد علاقه خود مشغول

می گردند.

لکن اکثریت این گنجینه های نیروی انسانی، با توجه به

شرایط ویژه ای که برایشان بوجود می آید، همچنان دیگران

را در سرجای خود قرار داده و برای تأمین معاش و راحتی

و آسایش خانواده و اطرافیان تلاش می نمایند.

حال سئوال این است که این تلاش برای دیگران تا چه

زمانی باید ادامه یابد؟

آیا تا پایان زندگی، نباید به فکر خود باشیم و همیشه

دیگران(خانواده، فرزندان، اطرافیان و …) باید جامعه هدف

ما باشند.

در این مقاله بر آنیم که با نگاهی به وضعیت خود موارد

را بررسی و مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم.

پیشنهاد می شود مقاله ثبت لحظات در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی) را نیز مطالعه فرمائید.

خدمت به خود چیست؟

تعریف کلاسیک خدمت عبارتست از کالایی غیر مادی

و غیر قابل لمس، که مالکیت و دارایی به همراه ندارد

و قابل ذخیره یا جابجایی نیست.

معمولا در لحظه مصرف به وجود آمده و بعد از مصرف

از میان می رود.

خدمات به هرگونه فعالیت یا مزیت گویند که از یک

طرف به طرف دیگر ارائه می‌شود و لزوماً نامحسوس

است و مالکیت چیزی را به دنبال ندارد.

خدمت به خود نیز شامل کلیه فعالیتهائی می شود

که شخص و فرد تنها و تنها برای سلامتی، شادی،

نشاط و شادابی و علاقه خود انجام می دهد.

چرا خدمت به خود، در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) از اهمیت ویژه ای برخوردار است؟

در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) با بسیاری از

عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) که مصاحبه نمودم و

با من در تماس بودند، اکثراٌ از مسائل و مشکلات

همسر، فرزندان و خانواده خود می گفتند و پس از

کلی کلنجار رفتن با آنها، این عزیزان حاضر می شدند

که از مسائل خود نیز پرده بردارند.

اگر گنجینه های نیروی انسانی بدانند که اول باید به

خود رسیدگی نمایند و سپس خانواده و اطرافیان را

مدنظر خود قرار دهند، می توانند به خود بیشتر از قبل

رسیدگی نموده و محافظت نمایند.

مقاله رهائی از بیماری با ندای درون در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی) را نیز مطالعه نمائید.       

چطوری می توان در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) به خود خدمت نمود؟

خدمت به خود در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی)

به نظر نگارنده از سلامتی شروع می شود، و به

فعالیت های اقتصادی و فعالیت هایی برای تفریح و

شادی خود خاتمه می یابد.

در جهت خدمت به خود، می توان خدمت به روح خود،

خدمت به جسم خود را در برنامه های خود داشته باشیم.

۱ خدمتگزاری به جسم خود در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی):

واضح و روشن است که هر شخصی دارای سر،

چشم، گوش، بینی، دهان،گردن، سینه، کمر،

شکم، پا، انگشت و سایر اعضای ظاهری بیرونی

است. و این را هم می دانیم که هر انسانی دارای

یک سری اعضای داخلی مثل : قلب، کلیه، شش،

کبد، مغز، رگ، عصب و غیره است.

خدمت به اعضای بیرونی در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی):

برای خدمت به اعضای بیرونی در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) با به دو صورت اقدام نمود:

یکی برطرف کردن احتیاجات و لوازم مادی،

دیگری برطرف کردن احتیاجات معنوی است.

با تهیه پوشش مناسب برای جسم خود اولین قدم

را برای خدمت به خود برداشتیم.

خدمت بعدی که می توان به جسم خود ارائه داد،

تغذیه است.

تغذیه شامل: حمام کردن(لامسه)، غذا خوردن(جسم)

و خوابیدن(روح) است.

اما بحث خدمت گذاری به خود در زمینه جسم چیزی

فراتر از حمام و غذا خوردن و خوابیدن است.

حمام بخش کوچکی از نظافت و بهداشت است

که در حق خود روا میداریم. از جمله راههای دیگر

بهداشت و نظافت که خدمت به جسم خود است،

دفع موهای زائد بدن، گرفتن ناخن انگشتان پا و دست،

شستن لباسهایی که می پوشیم به خصوص لباسهای

زیر، دوری کردن بدن خود از هر گونه آلودگی یا عواملی

که سبب زخم و آسیب و ناهنجاری در جسم می شوند و … .

انجام دادن حرکات موزون با دست و پا و اعضاء بدن که

به آن نرمش و در سطح بالاتر ورزش می گویند،

از دیگر خدمات به خود است.

نرمش و ورزش برای سلامت نگهداشتن نه تنها جسم

بلکه روح و روان هم بسیار مؤثر است.

حفاظت و نظافت و سالم نگهداشتن پوست و مو و

ناخن و دندان ها و تمام اعضای بیرونی مثل چشم و

گوش و دهان و بینی و دست و پا و … از مهمترین

خدمتگزاری یک شخص به خود می باشد.

خدمت به اعضای درونی در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی):

و اما خدمتگزاری به اعضای درونی کمی مهمتر از

خدمت گذاری به اعضای بیرونی است.

 مهمترین عواملی که در سلامتی و صحت این اعضا

دخالت دارند، عبارتند از : تغذیه سالم، ورزش، رعایت

بهداشت و نظافت، حتی عواملی چون محبت و

اخلاق درست و … .

عواملی هم باعث اختلال در این اعضاء حیاتی

می شوند، عبارتند از : استفاده از مخدرها و مشروبات،

پرخوری بی رویه و تغذیه ناسالم، تحرک نداشتن و

دوری از ورزش، رعایت نکردن بهداشت و نظافت و … .

 ۲ خدمتگزاری به روح در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی):

در دین اسلام و کتاب مقدس قرآن و سخنان بزرگان

نبی و ائمه اطهار، از تمام صفات و خصوصیات و رفتارها

و آداب و اخلاق و افکار و تصورات و ذهنیات و … انسان،

سخن های فراوانی بیان شده است. صفات و خصوصیاتی

چون : مهربانی، بخشندگی، صداقت، فداکاری، وفاداری،

ایثار، پاکی، نجابت، عفت، جوانمردی، خوش بینی،

خودباوری، امید، توکل و …. .

غیر از این صفاتی که بیان شد، که بی شک سرچشمه

و منشأ آنها روح است، عوامل و کارهایی هم در نظر گرفته

و در احکام و قوانین مذهبی بیان شده است تا فرد

از این طریق بتواند به روح خود خدمت کند. از جمله این

کارها می توان به : نماز خواندن، روزه گرفتن، قرآن خواندن،

زیارت اهل قبور بالاخص زیارت مراقد مطهره و پاک انبیاء

و ائمه اطهار و …. .

شخص برای خدمتگزاری واقعی به خویش، باید این

اعمال را انجام دهد، تا به خویشتن احترام گذاشته

باشد و خود را به واسطه آنها از شر و گزند هر بدی

و پلیدی در امان نگه دارد.

وقتی شخص موفق به خدمتگزاری به روح و جسم

خود بشود، بی شک یکی از بهترین خدمتگذاران به

دیگران و خانواده و جامعه خواهد شد. چنین شخصی

بی هیچ شکی، نمونه و الگوی خدمت گذاری برای

خود، دیگران و از همه مهمتر خالق یکتا خواهد بود.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

چرا واقعاً بعضی وقتها، نمی خواهیم از خواب بیدار شویم؟

شب چهارشنبه به اتفاق یکسری از دوستان، به منظور

 افزایش توان بدنی و نیز اندکی کوهپیمائی، به امامزاده

شکرآب رفتیم، و در آنجا بعد از کمی استراحت، دوستان

یکی از کوهنوردانی که سابقه طولانی در کوهنوردی و

صحره نوردی داشت، را با توجه به اینکه می دانستند در

خصوص توانمندسازی عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) فعالیت

می نمایم و در این خصوص نیز از بهبود فردی استفاده

فراوانی می نمایم، به سمت اینجانب هدایت نمودند

تا بلکه کمی از افسردگی ایشان را با توصیه هایم بکاهم.

                  

البته آنها نمی دانستند که خود بودن در کوه و طبیعت،

بزرگترین داروی ضد افسردگی و ضد بیماری است،

برای آنهائی که می خواهند از این کوه و طبیعت استفاده

لازم و بهینه را بنمایند.

                   

به قول یکی از اساتید معظم من، جناب آقای امیر مهرانی،

میفرمودند، راه حل باید توسط خود فرد بوسیله سوالاتی

که ازشون میپرسی ارائه گردد، وگرنه راه حلی که شما

به هر فردی ارائه می نمائید، راه حل شماست و شما باید

برای انجام آن نیز به دنبال او راهی شوید، اما اگر راه حل

توسط خود فرد باشد، راه حل احتمالاً انجام خواهد شد.

مذاکره با کوهنورد:

پس از ساعتها صحبت کردن و اینکه الان حدود 13 ماه

است که از فوت همسرش میگذرد و هنوز نتوانسته

خودش را ببیند و علیرغم اینکه بقول خودش خیلی ها

این مسئله را به ایشان یادآوری نمودند اما سخت است

که غیر از همسرش فرد دیگری را ببیند، بالاخره به این

نتیجه رسیدم که این عزیز گرامی، خودش را به خواب زده

و نمیخواهد خود را از خواب بیدار نماید و به سراغ زندگی

خودش برود.

بخاطر همین، در این مقاله بر آنم این موضوع را مورد بحث

و بررسی قرار دهم.

با ما همراه باشید.

پیشنهاد می شود، مقاله انکار را نیز مطالعه نمائید.

خواب بودن، یا به خواب زدن، مسأله این است؟

از قدیم یک ضرب المثل داشتیم که می گفتند شما

می توانید کسی را که خواب است از خواب بیدار نمائید،

لکن به هیچ عنوان نمی توانید کسی را که خودش را به

خواب زده، از خواب بیدار نمائید.

به این خاطر کسی که خواب است، با صدا کردن و

احتمالاً کمی تکان دادن می توان بیدار نمود، اما کسی

که خود را به خواب زده، چون بیدار است، هر چی که

صدایش کنید و یا تکانش دهید، به هیچ عنوان بیدار

نخواهد شد.

چرا بعضی افراد دوست دارند که خود را به خواب بزنند؟

گاهی اوقات خواب ماندن، و اینکه دیگران فکر کنند که

شما در خواب هستید، برای برخی افراد(در فکر آنها) یک

سری از امتیازات را به همراه دارد.

مثلاً در همین مورد کوهنورد، فرد اگر قبول کند که باید

به خودش بیشتر توجه نماید و پس از 13 ماه، باید زندگی

جدیدی را آغاز نماید و فرد جدیدی را به زندگی خود وارد

نماید، باید مسئولیت جدیدی را تقبل نماید، اما هم اکنون

با اعلام اینکه نمی توانم همسرم را از یاد ببرم، خود را

به خواب زده است.

ما که هیچ موقع اعلام نمی کنیم که ایشان همسر

وفادار خود را فراموش نماید، لکن تنها این مورد را به

ایشان گوشزد نمودیم که باید به فکر خودش باشد و

برای آسایش و رفاه خودش که به گفته خودش به

مدت 13 ماه بوده از آن بی بهره بوده است، بیندیشد.

حال خواب، چه ربطی به عزیزان پیشکسوت

(بازنشسته) دارد؟

مَثَل این کوهنورد، مَثَل تعدادی از عزیزان پیشکسوت

(بازنشسته) است که پس از دریافت حکم و به جهت

اینکه دیگر مسئولیتی ندارند، به هیچ کاری اقدام

نمی نمایند و زمانی که به آنها گفته می شود،

باید به فکر خود باشید و حرکتی داشته باشید و

فعالیت جدیدی را آغاز نمائید، با اعلام اینکه ما

حداقل 30 سال کار کردیم و هم اکنون موقع استراحت

ما است، از قبول مسئولیت جدید زندگی و اینکه باید

منبع درآمد جدیدی برای خود، و نیز مسئولیت اینکه

باید تخصص، دانش و مهارت خود را در اختیار دیگران

قرار دهند، طفره می روند و خود را از قبول مسئولیت

معاف می دارند.

در یکی از کلاسهائی که اینجانب به خاطر بهبود فردی،

ثبت نام نمودم، استاد به من گوشزد نمود که شما

مسئولیت تغییر وضعیت تمام عزیزان پیشکسوت(بازنشسته)

را به عهده ندارید، تنها مسئول تغییر وضعیت گنجینه های

نیروی انسانی هستید که خودشان تمایل به تغییر دارند

و در مقابل تغییر مقاومت نشان نمی دهند.

مقاله خدمت به خود در دوران پیشکسوتی

(بازنشستگی) را از دست ندهید.

چطوری می توان افرادی که دوست دارند،

خود را به خواب بزنند، بیدار نمائیم؟

كسي كه به خواب رفته را مي توان با نهيب بيدار كرد،

اما كسي كه خود را به خواب زده و بيداري را به مصلحت

نمي داند، به يقين هشدار نمي پذيرد و پند و اندرز

نمي گيرد. بايد چشم «خواب زده»ها را از تظاهر

به خواب آلودگي پشيمان كرد.

سرپرست هر خانواری، هر چند که پیشکسوت(بازنشسته)

شده باشد، افراد آن خانواده و گذشته و حال آنها را

می داند و اعمال و رفتار آنها را به طور مرتب رصد می کند

و واضح است که برای آینده فرزندان خود برنامه دارد و

خواهان پیشرفت و رفاه و آسایش اعضای خانواده است،

لکن اگر این فرد خود را به خواب بزند و خود را با یک حقوق

پیشکسوتی(بازنشستگی) و برنامه های صندوق ها و

کانون های بازنشستگی، قانع نماید، فردی است که خود

را به خواب زده، و نمی خواهد از خواب ناز بیدار شده و

مسئولیت زندگی را همانند گذشته به عهده بگیرد.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

تلقین منفی وضعیتی است که فرد با وارد شدن به

دهه 5 زندگی، شدت حملات آن افزایش یافته و بر

اساس تلقینات منفی جامعه، یا خود ناخودآگاه وارد

وضعیت ناتوانی جسمی و روحی می گردد، و یا توسط

اطرافیان و با گفتن و القاء باور غلط، فرد افسرده می شود.

امروز که جهت معاینه چشم افراد خانواده به چشم پزشکی

مراجعه نمودم، با خود گفتم حال که به اینجا آمده ام، چشمان

خود را نیز معاینه نمایم و وضعیت آن را مجددا بعد

از چند سال، بررسی نمایم.

زمانی که نوبت به اینجانب رسید و دکتر قبل از اینکه معاینه

من را شروع نماید، ابتدا از من عدد سنم را پرسید و وقتی

مطمئن شد که وارد دهه 5 عمرم گردیدم، با گفتن جملاتی سعی

در قانع نمودن من نمود که اگر هم مشکلاتی در چشمان من

دیده شود، ناشی از افزایش سن می باشد و از این بابت نباید

ناراحتی به خود راه بدهم.

لکن ایشان متوجه این بحث نبود که من خود، مدرس

توانمندسازی عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) می باشم

و عدد سن، تنها یک عدد جهت نمایش میزان سالهای

تجربه ما می باشد، نه عددی جهت عمر ما.

دکتر پس از معاینه چشمان من، با ناراحتی اعلام کرد که

نمره چشم من به عدد 0/5 رسیده است، غافل از اینکه

قبل از آن، و در معاینه قبلی، نمره چشم من 0/75 بود

و عملاً 0/25 نمره چشمم بهتر شده بود.

لذا در این مقاله بر آنم که تلقینات دیگران را در دوران

پیشکسوتی(بازنشستگی) مورد بررسی قرار دهم.

با ما همراه باشید.

پیشنهاد می شود مقاله شادی با لذت تندرستی را مطالعه فرمائید.    

تلقین به چه معناست؟

در لغت نامه دهخدا،  تلقین کردن : تعلیم کردن و پند دادن .

(ناظم الاطباء). چیزی را در ذهن و فکر کسی حقیقت

جلوه دادن. کسی را به چیزی معتقد کردن آمده است.

با توجه به معنای تلقین، متوجه می شویم، که تلقین باوری

است که توسط دیگران در ذهن ما به صورت مثبت یا منفی

ثبت و ضبط می گردد.

که متأسفانه در خصوص عزیزان پیشکسوت(بازنشسته)،

این تلقینات اکثراً به صورت منفی در جامعه رواج دارد.

همانگونه که قصۀ آن پدر عصا به دستی که دیسک کمر داشت

را در مقاله “زندگی کنیم یا فقط  زنده باشیم “

به آن اشاره داشتم بر اساس تلقین اطرافیان خود، کاملاً خود را

باخته و برای رفتن آماده شده بود، لکن بعد از ملاقات با اینجانب

و با لطف خدا و خواست خودش، مجدداً لبخندی به زندگی زده

و زندگی جدیدی را آغاز نمود.

چرا نباید در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) به تلقین منفی

توجه نمود؟

                    

بارها و بارها در مقالات متعدد، به غلط، ورود به دوره

دوم زندگی، یا همان دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) را

دوران افول نیرو، توان و … اعلام نموده اند. و این تلقین

منفی متأسفانه در جامعه ما کم نیست.

و باز هم متأسفانه با بررسی هائی که اینجانب در طی این

مدت انجام دادم، به این نتیجه رسیدم که این تلقینات منفی به

طور کامل در تعدادی از عزیزان گنجینه های نیروی انسانی،

به باور تبدیل شده است، به صورتی که همکار قدیم ما که

در زمان اشتغال کاملاً سرحال و قبراق بود، در سن 62 سالگی،

به مانند یک پیرمرد 96 ساله نمود می کرد و در زمانی که از

ایشان در خصوص وضعیت جسمانی پرسیدم، ایشان اعلام داشت

که دیگر زمان رفتن است و کم کم، انرژی و توانش پائین می آید.

مشخص است که قبول و باور این تلقینات تا چه حد می تواند

در وضعیت جسمانی عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) اثر منفی

بگذارد و وضعیت روحی آنها را و به دنبال آن، وضعیت

جسمانی آنها را تحت الشعاع خود قرار داده و به مرحله

نابودی بکشاند.

لذا باید عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) به این موضوع

توجه کامل و کافی داشته باشند.

 پیشنهاد بعدی جهت مطالعه مقاله، کیف های خود را

زمین بگذارید، است.

چطور در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) از تلقین منفی

دوری نمائیم ؟

تلقین منفی نافذتر از تلقین مثبت عمل می کند. پس باید

مراقب کلامی که بر زبان می آوریم, کسانی که هم صحبت

می شویم, جاهایی که میرویم و مطالبی که می خوانیم باشیم.

در ذیل 12 راه برای مبارزه با تلقین منفی ارائه می گردد:

1-   در هر وضعیتی، به دنبال چیزهای خوب و مفید آن

وضعیت بگردید و آنها را بیابید.

2-   یادآوری: مردم به چیزی که می گویند یا انجام

می دهند، خیلی اهمیت نمی دهند.

3-   پرسش را مطرح کنید: آیا باید شما را جدی بگیرم؟

4-   منفی بودن را در محیط اطراف خود جایگزین کنید.

5-   برای عدم مواجه با هیولای تلقین منفی، در زمانی که

آن تنها یک تفکر کوچک منفی است، با آن مقابله نمائید.

6-   بیایید و در باره آن تلقین صحبت کنید و آن را رد نمائید.

             

7-   در زمان حال زندگی کنید.

8-   تمرین های کوتاه کوتاه انجام دهید.

9-   اجازه ندهید ترس های مبهم شما را بکشند.

10- مثبت بودن را به زندگی دیگران منتقل کنید.

11- برای برخی از چیزهایی که ممکن است اغلب شما

را مجبور به انجام آن بدانید سپاسگزار باشید.

12- فردا شروع کنید به طوری که یک روز برای شما

لحظه ای مثبت ایجاد کند.

چطور در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) از تلقین مثبت

استقبال نمائیم ؟

در مقابل تلقین منفی, تلقین مثبت را داریم. تلقین مثبت باعث

رهایی فرد از ترس, تنش و اضطراب می شود. خلاقیت ر

ا بالا می برد, به زندگی و شغل و هدف و انگیزه می بخشد,

اشتیاق را در زندگی بیشتر می کند, عادات عصبی ناراحت

کننده را برطرف می نماید, باعث افزایش مهر و محبت به

دیگران می شود و در نهایت امیدواری را بهبود می بخشد.

تلقین مثبت, شما را به موفقیت می رساند.

روانشناسان یکی از مهم ترین ارکان موفقیت را تلقین مثبت

می دانند. برای تلقین مثبت باید نکاتی را در نظر داشت:

1-  تلقین باید به دفعات و کرات انجام شود.

2- هر چه تلقین زیباتر باشد بیشتر تاثیر دارد.

میتوانید شعرهای مثبت و امیدبخش بخوانید,

جملات زیبا در صحبتها به کار برید.

3- تلقینی که توسط افراد مهم و افرادی که برایمان

عزیز هستند بیان می شود اثرش بیشتر خواهد بود.

4- اگر تلقین را باور کنیم, سریع تر اثر می گزارد.

5- تاثیر تلقین در زمان آرامش بیشتر است. 

6- در پانزده دقیقه شبها قبل خواب و صبح ها بعد بیدار شدن,

اثر تلقین سه برابر زمانهای دیگر است.

پس صبح را با جملات زیبا و امید بخش شروع کنید و

شبها به امید روز بهتر دیگر به خواب روید.

7- برای اینکه جمله تلقینی بهتر و سریعتر اثر کند,

می توانید آن جمله را حفظ کنید یا در جایی قرار دهید

که چشمتان مدام به آن باشد.

8- از جملات مثبت برای تلقین استفاده کنید.

مثلا به جای اینکه بگویید نمی ترسم, بگویید من شجاع هستم.

9- جملات را به زبان حال بگویید.

10- در جملات تلقینی (تاکیدی), باید احساس وجود داشته باشد.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به عزیزان خود نیز هدیه نمائید.

تجمع مقابل مجلس شورای اسلامی نیز انجام شد.

امروز هم مثل سنوات، عزیزان پیشکسوت(بازنشسته) با هماهنگی

قبلی جلوی مجلس شورای اسلامی تجمع نموده و درخواست احقاق

حقوق خود را نمودند.

اینکه تا چه حد این عمل صحیح است، خیلی به این مقاله و نگارنده

مربوط نمی شود، لکن آن چیزی که مرا مجبور به نوشتن این مقاله

نمود، این بود که چرا ما عملکرد دیگران در مورد خودمان را به دقت

می نگریم، اما عملکرد خودمان در مورد خود را نادیده می انگاریم و

هیچ موقع تقاضای برگزاری تجمع و راهپیمائی بر علیه ندیدن خود

را ننموده ایم.

در این مقاله می خواهیم این موضوع را مورد بحث و بررسی قرار دهیم.

با ما همراه باشید.

پیشنهاد می شود مقاله ارتباط با خود را مطالعه فرمائید.

خود را ندیدن به چه معناست؟

خود را ندیدن یعنی اینکه دولت، صندوق، کانون، افراد، دیگران و …

همه را ببینید، اما عملکرد خودمان در خصوص خودمان را نایده بگیرم

و اینکه چطوری از خودمان دفاع کنیم و چطوری ارتباط درستی با

خودمان برقرار کنیم؟

زمانی که با انگشت دیگران را خطاب قرار می دهیم و آنها را عامل

تمام رفتارهای انجام شده با ما قلمداد می کنیم، غافل از این هستیم که

با سه انگشت دیگر، خودمان را هدف قرار میدهیم.

زیرا که اگر دیگران حداقل یک برابر در خصوص وضعیت معیشتی،

سلامتی و … ما مقصر هستند، سه برابر خودمان در خصوص موارد

فوق مسئول هستیم و می بایست در این باره تصمیمات اساسی و کاربردی

گرفته و به اجرا درآوریم.

چرا دیدن خود در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) بسیار مهم است؟

تا زمانی که قبول نکنیم که مسئول اتفاقات فعلی ما خودمان هستیم،

هیچ تغییری در وضعیت معیشتی، سلامتی، بیمه و درآمد ایجاد

نخواهد شد.

پس در درجه اول باید خودمان را بشناسیم و خود را ببینیم.

اگر بتوانیم خود را درست ببینیم و مهارت، تخصص، توانائی و عملکرد

خودمان را باور داشته و همچنان بدانیم تا خودمان قدم برنداریم، هیچ فرد

یا گروهی، نیز نمی توانند برای وضعیت زندگی ما کاری انجام دهند.

(هر چند که عزیزان برنامه هائی جهت تغییر وضعیت زندگی گنجینه های

نیروی انسانی دارند)

اگر بدانیم که کلیه اعضاء و جوارح ما برای یک سن سه رقمی ساخته

شده است و اگر هم در حال حاضر مشکل و مسئله ای در خصوص

سلامتی وجود دارد، ما می توانیم بوسیله تغذیه صحیح و انجام حرکات

ورزشی مناسب، مجدداً سلامتی و شادابی و نشاط خود را باز یابیم.

مقاله قدر داشته ها را بدانیم را از دست ندهید.

چطوری می توان خود را در دوران پیشکسوتی(بازنشستگی) دید؟

ابتدا باید باور کنیم خودمان مسئول زندگی خود هستیم و این خود ما هستیم

که باید تغییرات اساسی و جدی در زندگی خود ایجاد نمائیم.

پس از اینکه باور کردیم که مسئول زندگی خودمان هستیم، آنگاه با

توکل بر خدا و تهیه برنامه های کوتاه مدت و بلند مدت، نسبت به اجرای

آن اقدام نمائیم.

ما بسیاری از مهارت هایمان را با آموختن ارتباط مؤثر می توانیم به

خوبی به دیگران و نسل بعدی، انتقال دهیم، به صورتی که آنها با طیب

خاطر به سخنان گنجینه های نیروی انسانی گوش فرا دهند و با دریافت

این مهارت ها بتوانند دنیا را برای خودشان و دیگران زیباتر نمایند.

و نیز می توان با ثبت تخصص ها و مهارت های دریافتی، بصورت

نوشته، فیلم و صوت آنها را جاودان نمود و به دیگران نیز انتقال داد.

اقدامک:

هم اکنون با قبول مسئولیت زندگی خود، تصمیم جدی برای تغییر آن گرفته

و در جهت اجرای آن قدمهای اساسی و پایدار بردارید.

اگر این مقاله برای شما مفید بود،

آن را به دیگر عزیزان خود نیز هدیه نمائید.